Opodatkowanie PCC aportów

Szczegóły: Nadrzędna kategoria: Podatki; Kategoria: Czynności Cywilno-Prawne; Utworzono: piątek, 09, październik 2009 09:57; Opublikowano: piątek, 09, październik 2009 09:55; Joanna Barczak; Odsłony: 1937

W myśl art. 7 ust. 1 dyrektywy 69/335/EWG państwa członkowskie UE mają obowiązek zwolnić z podatku kapitałowego, a w Polsce podatku od czynności cywilnoprawnych, operacje, które 1 lipca 1984 r. były objęte stawką podatku nie wyższą niż 0,5%. Przepis ten należy w przypadku Polski odnosić wyłącznie do uregulowań obowiązujących 1 lipca 1984 r. w prawie krajowym. Regulacje wspólnotowe nie mogą być brane pod uwagę, gdyż w tym czasie w Polsce nie obowiązywały. Oznacza to, że Polska nie jest zobowiązana do zwolnienia z PCC operacji polegającej na podniesieniu kapitału zakładowego, bowiem na podstawie krajowych przepisów obowiązujących w 1984 r. objęte były one stawką wyższą niż 0,5% - orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

O co się toczył spór?

Podatnik działa w branży energetycznej. W czerwcu 2007 r. walne zgromadzenie wspólników spółki podjęło uchwałę o podwyższeniu kapitału zakładowego z 50 000 do 2 667 000 złotych. Nowe udziały zostały pokryte wkładem niepieniężnym przez wniesienie zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Przy sporządzaniu aktu notarialnego notariusz pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych.

Podniesienie kapitału zakładowego spółki kapitałowej, w tym także podniesienie związane z wniesieniem aportu jest na gruncie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych traktowane jak zmiana umowy spółki i podlega opodatkowaniu tym podatkiem według stawki 0,5%.

Następnie spółka złożyła do urzędu skarbowego wniosek o zwrot nadpłaty PCC. Zdaniem podatnika z prawa UE wynika, że podwyższenie kapitału przez wniesienie wkładu niepieniężnego nie może być opodatkowane. Spółka powołała się na wielokrotnie nowelizowaną Dyrektywę 69/335/EWG dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału. W omawianej prawie najistotniejsze są zmiany wprowadzone w art. 7 ust. 1 dyrektywy przez dyrektywę 73/80/EWG z 9 kwietnia 1973 r. oraz dyrektywę 85/303/EWG z 10.6.1985 r. Zmiany wprowadzone pierwszą z wymienionych dyrektywą zobowiązywały państwa członkowskie od 1 stycznia 1976 r. do ustalenia stawek podatku kapitałowego z tytułu objęcia udziałów w zamian za aport w przedziale od 0 do 0,5%. Natomiast druga dyrektywa nakazywała państwom członkowskim zwolnić od 1 stycznia 1986 r. od podatku kapitałowego operacje, które 1 lipca 1984 r. były zwolnione z podatku lub opodatkowane stawką 0,50% lub niższą. Oznacza to, że aporty zostały objęte zwolnieniem z podatku kapitałowego.

Zastosowanie w unijnych przepisach daty 1 lipca 1984 r. spowodowało poważne trudności w interpretacji, czy tę datę należy stosować także wobec nowoprzyjętych państw. Np. 1 lipca 1984 r. państwa takie jak Portugalia, Hiszpania, Austria czy Polska do Wspólnoty nie należały, więc mogły ustalić podatek od aportu na poziomie wyższym niż 0,5%. Dlatego też mogło się zdarzyć, że państwa te w dacie odniesienia miały wyższą stawkę podatku kapitałowego. W przypadku Polski obowiązujące w dniu 1 lipca 1984 r. rozporządzenie Rady Ministrów z 16.5.1983 r. ustalało wysokość opłaty skarbowej od wkładów, których przedmiotem jest nieruchomość, na poziomie 10%, a od innych wkładów – na poziomie 5%.

Interpretacja art. 7 ust. 1 dyrektywy (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1984 r.) prowadzi do wniosku, że Polska nie jest zobowiązana do zwolnienia z podatku od wniesienia aportu do spółki. Stawki podatku obowiązujące w Polsce w dacie odniesienia były bowiem wyższe niż 0,5%. Możliwa jest jednak także inna wykładnia art. 7 ust. 1. Zgodnie z nią przepis ten należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie powinno zwolnić z podatku kapitałowego wszelkie operacje, które 1 lipca 1984 r. były objęte stawką 0,5% na podstawie dyrektywy. Zastosowanie takiej wykładni art. 7 ust. 1 oznaczałoby, że wszystkie państwa UE obowiązane są zwolnić z podatku podniesienie kapitału zakładowego dokonane metodą aportową.

Na tę drugą interpretację powoływała się spółka we wniosku o zwrot nadpłaty. Organy podatkowe obu instancji opowiedziały się jednak za interpretacją pierwszą i odmówiły zwrotu. Podatnik złożył skargę na decyzje dyrektora izby skarbowej do sądu pierwszej instancji.

Co orzekł sąd?

Sąd oddalił skargę podatnika. W uzasadnieniu wyroku podzielił stanowisko organów podatkowych, że art. 7 ust. 1 Dyrektywy należy odnieść do polskiego prawa krajowego obowiązującego 1 lipca 1984 r. Skoro zaś tego dnia stawki podatku kapitałowego od aportu były wyższe niż 0,5% – Polska nie jest obowiązana do wprowadzenia zwolnienia.

Sąd powołał się na orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 21 czerwca 2007 r. w sprawie C-366/05 Optimus – Telecomunicaçőes. ETS orzekł, że w przypadku państwa, takiego jak Republika Portugalska, które przystąpiło do Wspólnot Europejskich ze skutkiem od 1.1.1986 r., w braku postanowień wprowadzających odstępstwa w akcie przystąpienia tego państwa lub w innym akcie prawa wspólnotowego, art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 69/335/EWG z 17.7.1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, w brzmieniu wynikającym z dyrektywy Rady 85/303/EWG z 10.6.1985 r., musi być interpretowany w ten sposób, że przewidziane w nim obowiązkowe zwolnienie dotyczy wszystkich czynności objętych zakresem zastosowania dyrektywy 69/335, które 1.7.1984 r. były w tym państwie członkowskim zwolnione od podatku kapitałowego lub które były opodatkowane tym podatkiem według stawki obniżonej wynoszącej 0,50% lub niższej.

WSA w Warszawie wskazał, że z powyższego orzeczenia wynika, że zwolnienie danej operacji z podatku kapitałowego zależy wyłącznie od tego, czy była ona 1 lipca 1984 r. objęta stawką nie wyższą niż 0,5% według prawa krajowego, a nie wspólnotowego.

(Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 2411/08)